ฉากที่ 15 / ห้องชีวิตนอกกรุงเทพฯ  ( Village Life ) / เช้า

 

ห้องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับวัฒนธรรม การละเล่นของเด็กไทย วิธีหรือของที่ใช้ในการดักจับสัตว์ รวมทั้งความเชื่อของคนในสมัยนั้น ในที่นี้ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะหมายถึง ชีวิตของชาวชนบทในสมัยนั้นเป็นเช่นไร

 

 

ฉากที่ 16 / ห้องแปลงโฉมสยามประทศ  ( Change )  / เช้า

ภายในห้องนี้จะมีการบอกเล่าด้วยภาพไขลาน 2 ส่วน  คือ  เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเกิดถนนหนทาง  ไม่เพียงแต่การคมนาคมที่เปลี่ยนแปลงเท่านั้น  หากยังเปลี่ยนวิถีชีวิตของผู้คนที่คุ้นชินกับสายน้ำและความแช่มช้า  นับจากนี้ไปถนนจะเร่งกงล้อแห่งความเปลี่ยนแปลงให้สยามเปลี่ยนโฉมไปตลอดกาล  นอกจากนี้ภายในห้องยังมีการจัดแสดงของใช้เก่าๆ ในสมัยก่อนอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็น โทรศัพท์ ตู้รับจดหมาย เครื่องพิมพ์ดีด รวมทั้งเสื้อผ้าสมัยเก่าอีกด้วย

 

ข้าพเจ้าส่องกระจกไปพลางคิดไปพลาง ...คนสมัยก่อนใช้กระจกใหญ่ขนาดนี้รึป่าวนะ … ข้าพเจ้าปล่อยให้ความสงสัยของข้าพเจ้าค้างคาอยู่อย่างนั้น จนไปถึงห้องต่อไป

 

 

ฉากที่ 17 / ห้องกำเนิดประเทศไทย  ( Politics & Communications ) /  เช้า

 

ห้องนี้จะบอกเรื่องราวของสื่อต่างๆ ทั้งหนังสือพิมพ์เล่มแรกๆ สื่อวิทยุ ที่ถือกำเนิดขึ้นมาในช่วงนั้น และจะบอกเล่าเกี่ยวกับเครื่องมือสร้างชาติ การอวสานของระบบสมบูรณาญาสิทธราชย์ ที่สำคัญในห้องนี้ยังมีสถานีวิทยุโทรทัศน์ จำลอง ที่มีโต๊ะสำหรับอ่านข่าวเพื่อให้ผู้เข้าชมสามารถเข้าไปทดสอบได้อีกด้วย  แต่น่าเสียดายที่พวกข้าพเจ้าไม่ได้มีโอกาสเข้าไปถ่ายรูปขณะอ่านข่าว เนื่องจากในขณะนั้น มีนักศึกษาจากสถานที่อื่นกำลังถ่ายทำงานกันอยู่

 

 

ฉากที่ 18 / ห้องสีสันตะวันตก ( Thailand and the World ) / เช้า

 

หลังจากที่ข้าพเจ้าก้าวเข้ามาสู่ห้องนี้ ข้าพเจ้าได้พบตระการตาของสีสันต่างๆ ที่ถูกจำลองตกแต่งให้เหมือนกับว่าเราอยู่ในผับช่วงยุค 70 อย่างไรอย่างนั้น

 

ข้าพเจ้า

น้องสาว~ ขอนมจืด แก้วนึง

 

อีฟ

.....

 

 

ฉากที่ 19 / ห้องเมืองไทยวันนี้  ( Thailand Today )  / เช้า

 

ห้องนี้จะเต็มไปด้วยโทรทัศน์ที่สัมภาษณ์คนไทยหลายๆ ถึงความเป็นอยู่และวิถีชีวิตในปัจจุบัน ว่าเป็นเช่นไร ซึ่งสามารถแสดงให้เห็นว่าเรามีความเป็นไทยที่อยู่บนพื้นฐานของความหลากหลาย  ความเป็นไทยที่รู้จัก “เลือกรับ-ปรับใช้” ผสมผสานสิ่งดีงามจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเรา 

 

ฉากที่ 20 / คือห้องมองไปข้างหน้า ( Thailand Tomorrow ) / เช้า

 

และแล้ว ข้าพเจ้าก็เดินทางมาถึงปลายทางของการเดินทางจนได้ ในห้องนี้เป็นห้องที่เราสามารถใส่ความคิดเห็นของเราได้ว่า ในอนาคตถ้าหากว่าเราได้เป็นนายก เราจะทำอะไรให้ประเทศ ซึ่งเมื่อเราใส่ข้อมูลลงไปแล้ว ข้อความของเราก็จะไปปรากฏบนกำแพง ซึ่งจะปรากฏเป็นความคิดติดขึ้นมาในเงาของเรา กลายเป็นภาพราวกับว่า เรากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ข้อความความคิดที่ขึ้นมา มันมักจะไม่ขึ้นมาตรงกับเงาเรา ...ซะงั้น

 

ข้าพเจ้า

ไหนหว่า ความคิดเรา

 

พนักงาน A

เอ่อ น้องค๊ะ น้องต้องไปเดินใกล้กำแพง ให้เกิดเงา ความคิดมันถึงจะขึ้นมานะค๊ะ....

 

ข้าพเจ้าเดินออกไป พร้อมกับคนอีกกลุ่ม .... ความคิดคนอื่น เข้ามาพัวพันหัวข้าพเจ้าหมดเลย...

 

เพื่อนๆ

ก้องๆ นู่นๆ ของแกขึ้นมาแล้ว

 

ข้าพเจ้าหันรีหันขวาง คิดในใจว่า ไหนว๊ะ แต่แล้ว ข้าพเจ้าก็เจอะ ของข้าพเจ้า ในที่สุดข้าพเจ้าก็ได้ถ่ายรูปข้าพเจ้าคู่กับความคิดของข้าพเจ้าสมใจอยาก

 

 

ฉากที่ 21 / หน้าMuseum Siam / เช้าอยู่ แต่ฝนหยุดตกแล้ว

ข้าพเจ้า

ป่ะๆ ไปถ่ายแผ่นหินจารึกชื่อ Museum Siam กัน

 

แก้ม

ไปทางนู้นดีกว่า น่าจะมีป้ายชื่อMuseum Siam เหมือนกัน

 

เพื่อนๆ

อ่าว ไม่มีแฮะ ....

 

ข้าพเจ้า

นั่นไง ว่าแล้ว อดจริงๆด้วย -   -‘

 

และแล้วการเดินทาง ไปMuseum Siam ในวันนี้ก็ต้องจบลง เป็นอีกหนึ่งวันที่สนุกมาก ได้ความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวเรา และประเทศของเราอีกเยอะด้วย ขอบคุณเพื่อนๆมากนะ ที่ไปด้วยกันวันนั้น

 

ขอบคุณนะ

ฉากที่ 8 / ห้องสุวรรณภูมิ ( Suvarnabhumi ) / เช้า

 

ห้องนี้เป็นห้องที่ พวกข้าพเจ้าใช้เวลามากที่สุดเพราะเป็นห้องที่กว้างที่สุด เนื่องจากห้องนี้เป็นห้องที่ทำให้เรารู้จักกับคำว่า “สุวรรณภูมิ” ว่าเป็นดินแดนแห่งทอง  โดยบรรยากาศภายในห้องนี้ได้มีการจัดแบ่งเป็นสัดส่วน , มีการบอกเล่าถึงการเกษตร, การค้า  โดยมีเกมส์ที่ให้เราแลกเปลี่ยนสินค้ากับตัวละครชาติต่างๆ, การสร้างเมือง  ซึ่งมีตัวอย่างการ์ตูนวรรณคดีให้เราได้รับชม โดยมีการทำให้ผู้เข้าชมเกิดการมีส่วนร่วม  โดยการให้ข้าพเจ้าตีกลองเพื่อเปลี่ยนหน้า, เรื่องความเชื่อ-ผี-พราหมณ์-พุทธ  โดยมีการจัดฉากในสมัยสุวรรณภูมิ  และให้ผู้เข้าชมร่วมเล่นเกมส์กับทางพิพิธภัณฑ์โดยการใช้ไฟฉายที่ทางพิพิธภัณฑ์เตรียมไว้ให้เพื่อใช้ในการหาผี-พราหมณ์ และพุทธ  บนฉากนั้นเมื่อเราส่องไฟฉายไปโดนวัตถุ, โบราณสถาน  หรือบุคคลที่สำคัญๆ ก็จะปรากฎขึ้นเป็นจุดเด่นชัดขึ้นมา

 

ข้าพเจ้า

นานแล้วนะ ไปห้องต่อไปดีกว่ามั้งเนี่ย

 

ข้าพเจ้าจึงเดินทางไปห้องต่อไปก่อน พร้อมกับนุ่น และแก้มซึ่งห้องต่อไปที่พวกข้าพเจ้ากำลังจะก้าวเข้าไปนั้น คือห้อง ห้องพุทธปัญญา ( Buddhism )

 

 

ฉากที่ 9 / ห้องพุทธปัญญา ( Buddhism ) / เช้า

 

เป็นห้องที่ค่อยข้างมืดสลัว และมีเสียงสวดมนต์คลอเบาๆ เหมือนจะเป็นห้องที่ทำให้จิตใจเราสงบ ห้องนี้ มีเสาใหญ่ตั้งอยู่ 4 เสา ซึ่งแต่ละเสาจะจารึกเรื่องราวที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา นอกจากนี้ตรงกลางยังมีที่นั่งเหมือนจะใช้สำหรับให้เรานั่งสมาธิยังไงอย่างนั้น

 

 

ฉากที่ 10 / ห้องกำเนิดสยามประเทศ ( Founding of Ayutthaya )  / เช้า

 

เมื่อข้าพเจ้าเดินเข้ามาในห้องนี้ สิ่งแรกเลยที่ข้าพเจ้าเห็นเป็นสิ่งแรกก็คือ กระดานผ้าที่จารึกเรื่องราวเกี่ยวกับว่า การกำเนิดของกรุงศรี เกิดมาจากไหน นอกจากนี้ ยังมีเรื่องราวตำนานของคน 5 คนที่ถูกเล่าผ่าน interactive รูปแบบหนังสือนิทาน ซึ่งทำให้พวกข้าพเจ้าสามารถเลือกได้ว่า จะรับชมเรื่องราวของใครก่อน และเมื่อพวกข้าพเจ้ารับชมนิทานต่างๆจนอิ่มหนำใจแล้ว พวกข้าพเจ้าจึงค่อยๆเดินทางไปสู่ห้องต่อไป นั่นก็คือ ห้องห้องสยามประเทศ ( Siam ) นั่นเอง

 

 

ฉากที่ 11 / ห้องสยามประเทศ ( Siam ) / เช้า

 

ห้องนี้เป็นห้องที่เล่าถึงความเป็นมาของกรุงศรีอยุธยา  และกล่าวถึงสภาพภูมิศาสตร์ที่เหมาะสมของกรุงศรีอยุธยา ที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติ บรรยากาศภายในห้องนี้จึงมีการประดับตกแต่งห้องด้วยเรือขนาดต่างๆ  อาจเป็นการแสดงให้พวกข้าพเจ้าได้เห็นว่ากรุงศรีอยุธยานั้นเป็นอาณาจักรที่อยู่ใกล้ทะเล นอกจากนี้ในห้องนี้ ยังมีเรื่องราวเกี่ยวกับ วิถีชีวิต และ กฏหมายต่างๆในสมัยนั้นอีกด้วย

 

ข้าพเจ้า

เสียงอะไรเนี่ย ดังตู้มๆ น่าสนใจจัง แต่รู้สึกเพื่อนๆยังดูไม่ทั่วห้องเลย .....ไปก่อนดีกว่า

 

ด้วยเสียงอันดังสนั่นจากห้องข้างๆ ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกสนใจนักแล ทำให้ข้าพเจ้าต้องขอตัวเข้าไปในห้องต่อไปก่อน ข้าพเจ้าแอบเห็นป้ายหน้าห้องเขียนไว้ว่า ห้องสยามยุทธ์ ( The War Room ) 

 

 

ฉากที่ 12 / ห้องสยามยุทธ์ ( The War Room ) / เช้า

 

ข้าพเจ้าไม่ผิดหวังเลยที่สนใจห้องนี้เป็นพิเศษ ห้องนี้มีการใช้โมเดลจำลองประกอบกับการใช้เทคนิค 3 มิติ  ( ซึ่งเป็นตัวอย่างของการทำสงครามระหว่างกรุงศรีกับพม่า ) ซึ่งถ้าเรามองผ่านกล้องวิดีโอนั้น ภาพที่เราได้เห็นนั้นราวกับเรากำลังนั่งดูละครเวทีที่มี effect อลังการเลยทีเดียว แต่ความสนใจในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงแค่นี้ แต่ยังมีตัวอย่างของอาวุธในสมัยก่อนและ มินิเกมส์ที่ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่สร้างขึ้นมาอีกด้วย

 

ข้าพเจ้า

ว้าว เกมส์จัดทัพ .... มีให้เลือก สองข้อ เรียน กับ ออกรบ .... ออกรบดิ Go!

 

ผลจากการที่ไม่เรียนรู้ก่อน ทำให้ทัพของข้าพเจ้าพ่ายแพ้ลงอย่างง่ายดาย...ข้าพเจ้ายืนแสยะยิ้มแหะๆ นิดหน่อยก่อนหันหัวไปทางอื่นแทน ซึ่งทิศทางที่ข้าพเจ้าหันไปนั้นทำให้ข้าพเจ้าได้เห็น นุ่นกำลังยิงปืนใหญ่ โดยมีแก้มเป็น หัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์ที่คอยเชียร์นุ่นอยู่ และแล้วนุ่นก็ขจัด กองทัพศัตรูด้วยปืนใหญ่คู่ใจซะอยู่หมัด หลังจากที่พวกเรารู้สึกภาคภูมิใจกับชัยชนะที่ข้าพเจ้าคิดว่าได้มาอย่างง่ายดายเหลือเกินนั้น จึงก้าวเดินข้ามไปที่ห้องต่อไป ที่มีชื่อว่า................เชิญชมต่อที่ชั้น2

 

 

ฉากที่ 13 / ห้องแผนที่  ความยอกย้อนบนแผ่นกระดาษ ( The Map Room ) / เช้า

 

ห้องต่อมาที่ข้าพเจ้าเดินเข้ามา คือห้องห้องแผนที่  ความยอกย้อนบนแผ่นกระดาษ ( The Map Room ) ห้องนี้มีรายละเอียดเหมือนกับชื่อห้องนั่นเอง ก็คือเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแผนที่โลก

และการเสียดินแดนของไทย นอกจากนี้ ยังมีเกมส์ให้เล่นอีกด้วย

 

ก้อง

เกมส์อะไรเนี่ย อีฟ

 

อีฟ

ไม่รู้ดิ

 

...ข้าพเจ้าจึงต้องค่อยๆส่อง และดูว่ามันเป็นเกมส์อะไรเอง หลังจากข้าพเจ้าดูเอาคร่าวๆแล้วนั้น จึงทำให้พอทราบได้ว่า มันเป็นเกมส์ที่คล้ายๆ เกมส์ Sim City หรือ เกมส์สร้างเมืองจำลองนั่นเอง หลังจากที่พวกเราดูกันเสร็จแล้ว จึงเดินทางไปสู่ห้องต่อไป

 

 

ฉากที่ 14 / ห้องกรุงเทพฯ  ภายใต้ฉากอยุธยา ( Bangkok, New Ayutthaya ) / เช้า

 

จะเป็นเรื่องราวของสงครามใหญ่ที่อยุธยาพ่าย เรื่องราวการกำเนิดใหม่ของกรุงศรี และความเป็นมาของชาติต่างๆที่เข้ามาทำการค้าในสมัยกรุงศรีด้วย นอกจากนี้ภายในห้องนี้เราจะพบกับสิ่งของประจำชาติมากมายของแต่ละชนชาติที่เข้ามาทำการค้ากับประเทศของเราอีกด้วย หลังจากนั้นเราจึงเดินทางที่ห้องต่อไป

 

 

 

วันยุ่งๆของกระผม

แหม่ ช่วงนี้ มัวแต่วุ่นวายกะปัญหาต่างๆ นาๆ  เลยมะมีเวลาว่าง มาอัพได ซะบ้างเลย ....

ว่าเข้านั่น จริงๆ มันก้อแค่ขี้เกียจล่ะว้า  ( ... แหะ แหะ )

ง่ะ อะไรต่อดีอ่ะ แง่มๆ เอาตามหัวข้อเลยละกาน  จะเว่าไว้ละกันว่า ตั้งกะก่อนสอบถึงบัดนี้ ทำอะไร มีงานอะไรบ้าง ~~

โผ่ะ ช่วงก่อนสอบ เต็มไปด้วย งาน งาน งาน ของ คราสเรียนแต่ละวิชา 

ส่วนมากจะมีแต่ ที่จะต้องทำ พรีเซนต์แปลกๆ ~~  ซึ่ง เราก้อไม่ค่อยได้ใช้หัวเน่าๆในการ คิดอะไรมากนัก

เพราะมี คนที่เค้า จัดการไว้เรียบร้อยแล้ว ซึ่ง มันก้อตรงใจ เราเยย  ~~ ช่วงต่อๆมา ก้อมี งาน โผล่เข้ามาเรื่อยๆ ~~~

แหม่ ช่างน่าเบื่อเสียนี่กระไร

 .... ก่อนสอบ1วันจารย์ยังจะสั่งงาน เขียนภาษาประกิตส่ง อีก ~ - * - ไม่เหนใจบ้างเรยหนอ จารย์พิเศษเนี่ย

ตอนแรก ก้อไม่ได้คิดไรหรอก เรื่องงานเนี่ย  แต่มาคิดหลังจากที่รู้ว่า วันต่อไป สอบ -*- ยังมะได้อ่านเลย เพิ่งมารุตัว ตอน 4ทุ่ม  งานประกิตส่งก่อนเที่ยงคืน

=   = ''  เครียด เรย  !!

แต่ ก้อผ่านพ้นมาได้ แบบ ชิว ชิว (หรอว๊ะ?) สุดท้ายก้อตื่นเช้าไปอ่านหนังสือ ที่ม.

ปรากฏ วิชาที่สอบคือวิชา อาจารย์โอม ( AD430 มั้ง) -  - วิชาที่ใช้หัวคิด  มี ตัวหนังสือที่ให้อ่าน ทั้งหมด  4 คำ หลักๆ  ...

นั่น ก้อคือ บันได โคนา 4ขั้นที่ได้กล่าวไป ในสเปซ ก่อนหน้า หน้านี้ 

-   - และแล้ว ก้อ นั่งหลับ  จนถึงเวลาสอบ เข้าไปสอบตามปกติ  ตอบคำถามแบบ ปกติ  -  -  บ้า บ้า บอ บอ ไร้ ซึ่ง แก่นสารอีกนิโหน่ย ไม่ถึง ครึ่งชั่วโมง แล้วก้อ หลับ
แหะ แหะ   แล้วกลับบ้าน~~~

วันสอบต่อๆมา ก้อไม่มีปัญหาอันใด  เพราะเอาหนังสือมา เริ่มนั่งอ่าน ตามปกติก่อนสอบ 2-3 ชม. >_<

มีคนมากมาย มาถามว่า ทำได้ ไหม ....  ตอบไปอย่างมั่นใจ ว่า ได้ทำ ล่ะ    -  - *  ก้อไม่รุนิ ว่ามานถูกม๊ะ

ใครจะกล้าบอกว่าทำได้เล่า ~ แหม่   ...

ในที่สุด     !! วั น ที่สอบเสร็จ ก้อมาถึง   วันนั้นช่างเปนวันที่มีความสุขเสียนี่กะไร 

ในสมองมีแต่เรื่อง พัก เที่ยว เล่น ยิปปี้~~ 

.....แต่แล้ว -   - ฝันถล่มทลาย  ปรากฏว่า มีงาน ต่างๆ นาๆ  พุ่งเข้ามาบานเรยครับ

กลายเปนว่า   หลังสอบ แทบจะไม่ได้พักเยย ง่ะ T-T  sad อย่างแรง

พอ เริ่มเปิดเรียนอีกครา  ก้อมีงาน ไฟนอลโปรเจค  ชิ้นใหญ่ หญ่าย ของ วิชา โคนากะสังคม มานั่งเคร่งเครียดทำกัน

แล้วยังมีงาน (นอกตำรากะกลุ่มผองพี่) ทำหนัง + VTR กิจกรรมที่ สสส.จัดขึ้นที่ แถวๆ สนามกีฬา นิมิบุตร(เขียนงี้ป่าวหว่า) อีก 
นั่งทำ prop. มัน ตั้งกะ บ่ายยัน ตี 5  -  -แล้ววันต่อมา ..ไม่ใช่ดิ ในวันเดิม นี่แหละ ก้อต้องตื่น ตอน 6โมง มา บวงสรวง+กะเตรียมของเดินทางไปทำงานที่ นิมิตบุตร
โอ้วจอร์จ เปนไร ที่ โคตรง่วง สภาพไม่ต่างไปจากซากศพเดินได้

-   - เกือบอาทิตย์แล้ว กระมัง ที่ไม่ได้เข้ามาเล่นเอ๋ม เล่นเอ็ม - * -มัวแต่ทำนู่นทำนี่ หงก หงก  - * -

อ๊าค แล้วช่วงนี้ ยังมี ต้องไป ต้อนรับขับสู้ ญาติที่มาจาก แคนนาดา อีก  โอ้ว~~~~~~~~

เหนื่อยซิง ซิง นะ  

....โผ่ะ!! แล้ว มะไหร่ จะหมดฟ่ะนี่  -   - ชักเนือยๆ เน้อ    แต่ นะ สู้ต่อปายทาเคชิ 

 

อ่ะ อ้ะ อ่า ไว้ พบกันใหม่ละกันนะ ทุกๆ คน  >_< เฮ ~~~~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช่น นะครับเช่น 

 

ก้อง: เพ่ๆ  ทำไงดีอ่ะ จะ ต้องออกไปพูดหน้าชั้นเกี่ยวกะ การอธิบายวิอะไรก้อได้อ่ะ  แต่ไม่รุจะเอาไรดี

 

บูม : เอาไร อ่ะ

 

ก้อง:  เออๆ เอาเปนเรื่อง วิธี จีบสาวไงให้ติดดีไหม 5 5 5+

 

บูม: อ่ะแปปนะ  ..........  อ่ะนี่ไง http://www.jeebsao.com/  

 

ก้อง:  อ่ะ ...

 

 

เหนไหมครับ แม้แต่เวป เช่น นี้ ยังหามาได้อ่ะครับ   พี่ผม เท่ไหมครับ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อย่าคิดมากอ่ะครับ  ผมเตือน แล้วว่า อย่าอ่านมาถึง  นี่  รุสึกเสียดายตาไหมครับ  -  * -     

 

คนอย่าง ก้อง ก้อ ไร้ สาระได้เท่านี้ล่ะครับ     -    - 

 

กลายเปนคน ครึ่งๆกลางๆ จะสาระ ก้อดันไม่มี จะไร้สาระ ก้อไม่ไร้สาระแบบสุดๆซะงั้นครับ

 

 

 

 

 

...

 

 

 

 

ครับ  วันนี้ ก้อหมดเรื่อง ของบูมแล้วครับ  ต่อไปใครจะเปน คนต่อไป นะ ~~  hee hee

 

 

รักยังไงก้คือรักครับ  

 

 

 

 

 

แต่ ยังพอ ได้ stat  A มา ระงับอาการคลั่ง    -     - '''       

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ว่าด้วยเรื่องต่อมา   ....   OSP  

 

ณ.เช้า วันที่  อังคารที่ผ่านมา  ก้องเข้าเอ็ม ด้วย อารมณ์ ที่แจ่มใส (มั้ง ) ปิ่นก้อทักเข้ามาว่า    ปิ่นรู้รายละเอียด OSP แล้วน้า

 

เพิ่งถามกิ๊ก มา   ...   โอ้ ~ ปิ่นรุวัน ที่ต้องไปลงทะเบียนแล้วล่ะ  นั่นก้อคือวันที่ 22 มีนาคม O_o

 

น้องก้องจึงบรรจง รอเพื่อนๆในเอ็ม ให้โผล่หัวกันเข้ามา  ....แต่ กลับ ไม่พบเจอผู้คน   จึงตัดสินใจ โทรไปหานุ่น

 

แต่!!!...

 

ก้อไม่ติด     -      -''      น้องก้องเลยไปหาเกมส์มาเล่น  และแล้วก้องก็ค้นหา เกมส์ในห้องเก็บของ จนไปเจอ เกมส์

 

ที่อยากเล่น  จึง ได้ ปิดห้องเก็บของแล้ว เตรียมเอาแผ่นเกมส์มาใส่ที่ ตัวเครื่อง ...  

 

แต่ทันใดนั้น!!!!  

 

ขณะที่กำลังจะกด เปิด เกมส์ ก้อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น!!!!!!

 

ไม่ใช่ใครที่ไหน นู่นุ่น นี่เองที่โทรมา  ก้องจึงบรรจง ร้อยเรียงเรื่องราวของ OSP ที่ได้รับต่อจากปิ่น มาเล่าให้นุ่นฟัง 

 

แต่แล้ว!!!!!!

 

นุ่นก้อเกิดคำถามขึ้นว่า  แล้วมันเริ่มเรียนเมื่อไหร่อ่ะ ?   แล้วปกติเนี่ย  เค้าเรียนก่อนแล้วค่อยลงทะเบียนรึป่าว? 

 

ตอนนั้น ตัวเราถึงกับอึ้งกะคำถาม เพราะไม่คิดว่า ตามปกติแล้ว มันไม่น่าที่จะเรียน แล้วค่อยไปลงทะเบียน 

 

จึงบอกกับนุ่นไปว่า   เห? ปกติเนี่ย มันต้องลงทะเบียนแล้วค่อยเรียนนิ     นุ่น จึงเออ ออตามด้วย ว่า จิงเนอะ

 

แต่ แล้ว  สิ่งที่ไม่คาดฝันก้อเกิดขึ้นมา   

 

!!!!!!!!!

 

วันต่อมา นั้นเอง   ขณะที่ก้องเข้าเอ็มมา เจอปิ่นอีกครา

 

ปิ่นได้ บอกว่า  เริ่มเรียนวันที่ 21 นะ      ในดวงใจน้อยๆของก้องจึงเกิดคำถาม   จึงได้กล่าวออกไปว่า

 

อ่าว แล้วลงทะเบียนวันไหนล่ะ ?

 

ปิ่นปิ้นจึงตอบมาว่า ก้อ 22 ไง

 

-      ='' อ่อ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าที่แท้ เค้าลงทะเบียนกัน หลังเรียน O_o 

 

....

 

เขิล  เลยโทรไปบอก นุ่นเลย ว่า   จิงๆแล้วเค้าลงทะเบียนหลังเรียนได้นึงวันตามที่นุ่นคิดจริงๆ

 

และแล้ว วันพุธ ทุกคน ก้อทราบ ข่าวคราวเกี่ยวกับ OSP

 

... .ในที่สุด ..   ...เวลาที่จะต้องเริ่มเรียน ซัมเมอร์ของ OSP ก้อมาถึง  ...   -     =  ' 

 

เซ็งแสด ~~~~   

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . .. . . .. . . .. . . .. . . .. . .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อื่นๆถ้ามีจะมาเพิ่มเติมคราวหลัง  ขอบคุณที่ใช้บริการ  รับซาลาเปาเพิ่มไหมครับ ?

 

. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. . .. .. .. ..  .. .  ..  .  .   . . ... .   .    .  ....   .  .. .  ..  .

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

กำหนดการของกระผมเอง

 

ศุกร์นี้   วั นเกิดเพื่อนเน็ท

 

เสาร์นี้  บ้านท่านป้า ...

อาทิตย์ อาจ ต้องไปบ้าน ย่ากะก๋ง

 

จันทร์   แม่จะลากไปลองสอบใบขับขี่

 

อังคาร  เริ่มเรียน OSP ฉบับ summer

 

พุธ       ลง ทะเบียน OSp ฉบับ ซัมเมอร์

 

______________________________________________________________________________________

จบเท่านี้ก่อนละค้าบ กะลัง วุ่น ~   >_<    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณคนที่คอยเปนห่วงน้า ^^ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

วันนี้   สัมภาษณ์ มา  (OSP)

 

เครียดมากเลย

 

ไม่ใช่เครียดกลัวไม่ติดนะ

 

แต่  แค่ไม่ชอบนั่งตอบคำถามเดี่ยวๆ  

 

ไม่อยากจะเข้าไป  อยุคนเดียว     เพราะเวลาอยุคนเดียวแล้วรุสึกไม่ดีเลย ( ถ้ามีคนอยุข้างๆถึงจะคิดอะไรออกง่ะ) 

 

ถ้า ติดจิงๆ ...แต่ถ้าเพื่อนๆ ไม่ติด  เราก้อคงไม่ขอเข้าล่ะ  (แม้ ว่าบางคนอาจอยากให้เราเข้าไป (หึ หึ )

 

แต่ถ้าเพื่อนๆติด เราไม่ติด... ก้ออยาก  ให้เพื่อนๆได้ไป กัน (ถ้าติดอย่างต่ำ2คนขึ้นน่ะนะ) ส่วนเรากลับไปเรียนปกติเปนเพื่อนบูมกะเม่ง แทน ใจจริงอยาก อยุปกติมากก่าอ่ะ ไม่อยาก จะต้อง ขาดหายไปง่ะ  ^^

(ถ้าจะดี)

 

ช่างมันดีก่า   ไม่เปนไร   

 

ไม่เปนไร ไม่เปนไร     ....    

 

   

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำถาม

- ทำไมคนเราถึงต้องแคร์ความรู้สึกด้วย ?
- ทำไมคนเราถึงต้องคิดมาก เก็บสิ่งที่ไม่อยากคิดมาคิดอยุ่ได้ ?
- ทำไมคนเราถึงต้องร้องไห้เมื่อ ไม่สบายใจ ?

 

คำตอบของเรา

- การที่เราแคร์ ความรู้สึก ใครสักคน ผมคิดว่า ตัวเรากับคนๆนั้น ต้องมีความสัมพันธ์เบื้องต้น คือ รู้จัก สนิทสนม
และการแคร์ คือ การเป็นห่วง ห่วงใย  ซึ่งก้อไม่รุว่าไปสร้างความรำคาญให้เค้ารึป่าว
- สิ่งนี้ ผมยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย ผม พยายามลืม ก็ ทำไม่ได้ อาจเพราะคำว่าเพื่อนหรือ ความห่วงใยล่ะมั้ง
- ผม รู้สึกการร้องไห้เป็นสิ่งดี แต่การร้องคือการน้อยใจตัวเอง แต่ถ้าเราร้องไห้ออกมาก็ทำให้สบายใจน่ะ
แต่คงไม่มานั่งร้องไห้ให้ใคร เหนหรอก ก้อมันน่าอายนิน่า

 

สุดท้าย เราเองก้อเปนคนธรรมดา ธรรมดา  ที่ คอยรุสึก เปนห่วงเพื่อนๆอยุเสมอล่ะนะ >_<

 

บาง ช่วง อาจจะเครียดไปบ้าง แต่ก้อช่างมานเถอะ  >_< ไม่เปนไร

 

 

 

รักเพื่อนทุกคนนา >_<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

นึกที่เหลือไม่ออกง่ะ 

นึกออกแล้วจะมา เพิ่มละกันนะ  Y-Y

ทำไม ทำไม ทำไม

ไปทะเล  สนุก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไปมาคราวนี้ ได้ความคิดเพิ่มมาอีกอย่าง

เวลา คิด อยากจะทำอะไร 

ถ้ามีโอกาสทำได้ก็ทำนะ

ก่อน ที่ จะไม่มีโอกาสที่จะได้ทำ

แล้วจะต้องมานั่งเสียใจ

ได้แต่คิดว่า ทำไม ไม่ยอมทำ

ผลของการที่ไม่ได้ทำ มันจะติดค้างอยุในใจ

น่ารำคาญซะยิ่งก่า อะไรดีซะอีกแหน่ะ

คงได้แต่พูดว่า อยากมีไทม์แมชชีนจัง ทำไม เราไม่เปนคนที่โชคดีแบโนบิตะบ้างนะ

ที่ได้มี เพื่อน ดี ดีอย่างโดเรมอน และโอกาสแก้ตัวอีกมากมาย

 

 

 

เรื่องมันบังเอิญจริงไหม
ให้เราเจอกันวันนี้ เธอคงสบายดีอยู่ใช่ไหม
ตั้งแต่เจอกันวันนั้น ไม่รู้เป็นอย่างไร
เธอรู้บ้างไหมฉันเป็นห่วง

ไม่เจอกันนานเกินมั้ง ท่าทางเธอก็ยังเขิน
และดูเธอกังวลเมื่อพบฉัน
ไม่มีอะไรหรอกนะ มาทักทายเท่านั้น
ไม่เห็นจะต้องกลัวมากมาย

ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องทัก
ถ้าทักแล้วลำบาก อยากให้เธอยิ้ม
ไม่ใช่มาทำกลุ้มใจ
ไม่อยากคุยกับฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจ
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่
ยังรักเธอไม่เปลี่ยน

ก็คนมันเคยใกล้ชิด สนิทกันขนาดไหน
ไม่เจอกันนานไปก็คิดถึง
โอกาสดีๆวันนี้ เลยทักสักหน่อยนึง
ไม่คิดจะทำให้วุ่นวาย

ถ้าหากเธอยังสับสน ถ้าหากกังวลใจ
ก็คงไม่เป็นไรในครั้งนี้
แต่หากเธอกังวลนัก
หากพบกันอีกที แค่ยิ้มให้กันหน่อยก็พอ

ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องทัก
ถ้าทักแล้วลำบาก อยากให้เธอยิ้ม
ไม่ใช่มาทำกลุ้มใจ
ไม่อยากคุยกับฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจ
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่
ยังรักเธอไม่เปลี่ยน

ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องทัก
ถ้าทักแล้วลำบาก อยากให้เธอยิ้ม
ไม่ใช่มาทำกลุ้มใจ
ไม่อยากคุยกับฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจ
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่
ยังรักเธอไม่เปลี่ยน






































ทำไม ถึงพึ่งมานึกได้นะ ว่า คิดถึง คน ที่จากกัน  จะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหมนะ

....

                                                                                                                                                        *********

ก้อขอห้าย ทุกคนสมหวังละกัน  ขอแค่ให้มีหวัง  ความฝัน ก้อจะมีสิทธ์เปนจริง

แม้ บางอย่างอาจไม่ถึง 1%  แต่ก้อไม่ใช่ 0 ซะทีเดียว 

สู้ สู้  

ปล. 1   ปีใหม่ มีความสุข มากมาก  นะ
--------------------->                              look at under  a star
ปล. 3   ขอให้สมหวัง ในสิ่งที่หวังนะ

ปล. 4  งง อ่ะดิ ว่าปล.2 หายไป  ไหน  ลอง หาดูนะ  ปล.2 มานก้ออยุระหว่าง 1กะ 3 นั่นแหละ แหะ แหะ    

  ปล.2 ร้ากกก ทุก คน ค้าบบบบบบบบ

SENG VA  

คอยห้ามใจทีไรมันก็ยัง ทนไม่ไหว
ทุกครั้งที่เราใกล้ชิดกัน ฉันเพ้อฝันไปถึงไหน

* อย่าไปอยู่ใกล้เธอ เตือนหัวใจตัวเอง
อย่ามัวฝันถึงเธอ แล้วฉันจะทำได้ไหม
อย่าคอยส่งยิ้มให้เธอ เธอคงไม่สนใจฉันสักนิดเลย

แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม
แล้วฉันจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง
ไม่อาจจะฝืนความรักที่มันเอ่อล้น
ฉันนั้นต้องฝืนทนกล้ำกลืน
อยู่กับความขื่นขม ที่เธอมองว่าฉันไม่มีตัวตน
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ฉันก็คงต้องฝืนต่อไป

(ซ้ำ *)

แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม
แล้วฉันจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง
ไม่อาจจะฝืนความรักที่มันเอ่อล้น
ฉันนั้นต้องฝืนทนกล้ำกลืน
อยู่กับความขื่นขม ที่เธอมองว่าฉันไม่มีตัวตน
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ต่อให้ฉันต้องทำอย่างไร
ฉันต้องทำให้ได้ ฉันต้องฝืนหยุดรักเธอ

แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม
แล้วเธอฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง
ไม่อาจจะฝืนความรักที่มันเอ่อล้น
ฉันนั้นต้องฝืนทนกล้ำกลืน
อยู่กับความขื่นขม ที่เธอมองว่าฉันไม่มีตัวตน
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ฉันก็คงต้องฝืนต่อไป

ถึงจะยากเย็นเพียงใด ฉันก็คงต้องฝืนต่อไป
แล้วฉันจะฝืนได้ไหม
ฉันนั้นต้องฝืนต่อไป

______________________________________________

เส้นทางของฉันที่มันมืดมนเลือนลาง~ ใจที่อ้างว้างไม่รู้ทิศทางเดินไป ~ เส้นทางนี้ ~หรือทางไหน ~ยังค้างยังคงคาใจเรื่อยมา~~ เส้นทางของฉันนับวันยิ่งแสนเดียวดาย ~มองไปทางไหนเงียบงันทุกวันเวลา มันสับสน~ มันเหนื่อยล้า~~ ไม่รู้ว่ามาถูกทางบ้างไหม  เหนื่อยแล้ว~~ ฉันเองเหนื่อยแล้ว~  ยิ่งค้น~~ก้อยิ่งจะสับสน~ ก้อไม่รู้ต้องเดินทางไหน เมื่อยิ่งค้นยิ่งดูห่างไกล เมื่อยิ่งถามยิ่งไม่เข้าใจ ตัว เอง ~~~

แล้วก้อกลับมาสิ้นคิดเหมือนเดิม 5 5 5 ^ ^

พิมไว้สักหน่อยดีกว่า

วันนี้  สอบ เสร็จ รู้สึกโล่งดีจัง

แต่ ทำไม ในใจมานยังรู้สึก แปลก แปลก

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า มันเปนอะไร  

สงกะสัย ยัง คง หวาดผวากะผลการสอบแหง๋

แต่ นะ  ปลง ได้ แล้ว ล่ะ แหะ แหะ

อะไร อะไร ก็เกิดขึ้นได้ ถ้ามีปาปริก้า  กร๊ากกกก

....................

 

say something !? 

 

 

what's in you mind?      

 

plzz   tell me...........